Mijmering: Licht in mij?

Een bron van Licht in mij? En in jou? God als een veld van Licht en Liefde? Hoe meer ik me verdiep in de oeroude geschriften hierover en in de visie en metafysica van de Cursus in Wonderen, hoe gewoner het wordt te beseffen dat we als mens deel zijn van het Goddelijke.

Als mens zijn we niet alleen een fysieke verschijning met een bepaalde persoonlijkheid. We dragen een innerlijke Goddelijke bron in ons mee. Een universele bron, waar we Licht, Liefde, Eenheid en Kracht ervaren. Die ook nog onveranderlijk en onuitputtelijk is.

Intussen is het mij heel duidelijk geworden dat die Bron er is, maar dat we die niet altijd ervaren. Ervaren vraagt aandacht. Aandacht via stilte, luisteren en het loslaten van alle spinsels en zorgen van onze persoonlijkheid. Erkennen dat de doorgaande gedachtestroom ons niets brengt. Hulp vragen aan het Goddelijke in ons, met behulp van symbolen als “beschermengel”, “Heilige Geest”, “Maria”. Of noem het gewoon “intuïtie”.

Het in contact komen met en laten groeien van onze Goddelijkheid vraagt dus oefening. Oefenen in het loslaten van automatische denkpatronen en oefenen in ruimte maken in ons innerlijk om te luisteren.

Ik zag hiervan een prachtig voorbeeld. Onlangs was er de serie over Esther (Etty) Hillesum (Middelburg, 1914 - Auschwitz, 1943) in de oorlogsjaren in Amsterdam. Zij verdiept zich in het Goddelijke in zichzelf. Via haar leraar, die zelf student was van Jung, krijgt ze handvatten om haar innerlijke Bron te ervaren. Ze studeert, ze oefent en beetje bij beetje ervaart zij het oneindige en onveranderlijke Licht in haar. Dat geeft haar Kracht. Want ondertussen is het oorlog. Er verschijnen borden op apotheken, cafés, winkels en de universiteit: verboden voor Joden. Ze kan geen medicijnen meer ophalen en geen colleges meer volgen. Haar enige vervoermiddel, de fiets, moet worden ingeleverd. Op de tram staat ook een bordje: verboden voor Joden. Deze ontwikkelingen zijn bloedstollend in beeld gebracht in deze serie. Het raakte me diep.

Esther (Etty) Hillesum, foto: Wikipedia

Zo begrijpelijk en logisch dat deze omstandigheden ieders stemming en gemoedsrust bepalen. Hoe blijf je dan in contact met de Goddelijke bron in jezelf? Samen met haar leraar blijft Etty oefenen om haar innerlijke koers en kalmte te behouden, los van alle verschrikkingen. Het brengt haar uiteindelijk zover dat zij, als medewerkster van de Joodse Raad, vrijwillig naar Westerbork gaat om de mensen daar bij te staan en mentale steun te geven. Haar vrienden verklaren haar voor gek. Snapt ze niet dat ze dan zelf ook afgevoerd zal worden naar “het oosten”? Zij brengt daartegenin dat zij een leven in voortdurende angst geen leven vindt. Vanuit haar innerlijk Licht voelt zij Liefde voor mensen.

Ook voor Duitse mensen. Zij ziet ook hun angst: angst als bron van wreedheid en onderdrukking. Door alle duistere gebeurtenissen heen ziet zij Duitse moeders die hun kinderen verliezen en soldaten die ook bang zijn. Zij volgt de inspiratie van het Licht. En in al deze barre omstandigheden geeft dat haar vrede.

Ik bedacht me hoe universeel de les is: innerlijk in contact zijn met de Goddelijke bron en vrede ervaren, ongeacht wat er gebeurt. Loskomen van de stem van de ego-persoonlijkheid die ons verleidt om te vergelijken, te oordelen, zorgen te koesteren en met dat alles druk te zijn. Dank voor de inspiratie, Etty!

Elly Meyles

Juni 2026